Herodes doodsbang

Lucas 9:7-9

Herodes doodsbang...

Ja, zo kwam het hele land in beweging

                van noord naar zuid,
                van oost naar west
                en van hoog tot laag.
Ja, zelfs in de zalen van Herodes
drong door
de kracht
van God.

Overal werden mensen genezen,
links en rechts hoorde je, werden doden opgewekt,
                wie wist nog wie
                dood was of
                levend?
En zo werd Herodes
        doodsbang
        voor de dood,
        omdat die niet langer zo onherroepelijk was
                        zoals voorheen.
                Dood wàs dood,
                Maar nu?
                    Nu, na al de opwekkingen?
                    Herodes,
                    hij beefde
                        als een riet
                        door de wind bewogen.
                            Johannes,
                            Johannes,
                            Johannes.
Dat gonsde in zijn hoofd,
Daar droomde hij van.
        O, als Johannes eens opgestaan was.
Had hij zelf Johannes niet laten onthoofden?
            Vreselijk,
            dat hoofd
            op die schotel
            in de hand van Salomé
        in haar balletpakje
        na die sluierdans.
O, Herodes,
hij herinnerde zich elk moment nog
                van die duivelse dag,
                van de vreselijke verjaardag.
Ja, alles was zo goed begonnen.
Hij,
viervorst in naam van de keizer,
Hij, jarig, had vele van zijn belangrijke onderdanen,
        vele van de regeerders uit buurlanden,
        rondom zich genodigd.
Wat een pracht.
Wat een praal.

    En toen, hij wist nog alsof het gisteren gebeurde,
    toen,
    toen had hij Salomé laten komen,
                    zijn nichtje,
                    nog mooier en aantrekkelijker
                    dan haar moeder.
            Hij had haar moeder bij zich genomen
            in het paleis
            om met haar te leven
            terwijl ze getrouwd was met zijn broer.

En dat, dat had Johannes er toe gebracht
            om hen te bestraffen,
                te zeggen dat dat niet kon,
                            niet mocht.
Maar Herodes, verliefd op Herodias,
                zo’n prachtige verschijning,
    Herodes
    had niet geluisterd
    en Herodias ook niet,
            die was graag in dit paleis
            samen met haar dochtertje Salomé.
        Samen hadden ze Herodes omgepraat:
-    zet Johannes gevangen –
-    dan zijn we van zijn gezeur af –
-    waar bemoeit hij zich mee –

Ja, Herodes,
hij pronkte graag met Herodias.
        Maar nog liever met Salomé,
                dat beeldschone danseresje.
En zo had ze gedanst
voor hen,
de viervorst en zijn vorsten,
        en zo had ze Herodes verhit
                door wijn en dans.
Dat moest gevierd worden.
vol overmoed, stralend van macht,
            van aller aandacht,
            bood hij Salomé aan:
        ‘Vraag wat je maar wilt
        en het zal je gegeven worden.’
Even een aarzeling, toen danste Salomé weg,
                        vederlicht,
                    naar haar moeder
                    en als een vlinder
                    fladderde ze weer binnen
                tot vlak voor de troon
                voor aller oog.
‘Ik wil…
    dat hij hier gebracht wordt,
    op een schotel,
    het hoofd van Johannes!’

O, wat had Herodes een spijt
            dat hij gezworen had.
            Nu kon hij niet meer terug.
    Nee,
dat Johannes moest sterven
was niet zo erg,
dat wilde hij zelf eigenlijk ook wel graag,
maar,
hij had het nooit gedurfd
hem te doden.
    Doodsbang als hij was voor dat vreemde,
                    Dat goddelijke in die man
            En de wraak der goden
            Die haalde hij liever niet op zijn hals.
    En dan de schare
    Die hield Johannes voor een profeet.
    Als die dit hoorde,
    Dan kon zijn troon wel eens wankelen,
            Opstand, oproer,
            Uit met zijn heerschappij.
Maar nu,
Nu moest hij wel.
Hij had gezworen en kon niet terug.

En zo was het gebeurd.
Het feest was daarna abrupt geëindigd.
        Allen waren weggegaan
        Na dit bloedige tafereel.
                Herodes, diep in gedachten verzonken,
                Was blijven zitten
                Op zijn troon,
                Verlaten, alleen.
    Zijn hoofd gestut in zijn handen
        Voor hem
        Als dank voor aangenaam verpozen
        De sluier van Salomé,
                De slet.
En toen,
    Toen waren de vrienden verschenen,
    De vrienden van Johannes.
                Zij vroegen zijn lijk.
                Zij kregen zijn lijk.
                Zij begroeven zijn lijk,
En vertelden alles aan Jezus,
Daar waar Hij was
In de eenzaamheid
bij zijn Vader.

Johannes dood.
En Jezus wist wat Hem te wachten stond,
        Dat Herodes nog eens vriendschap zou sluiten
        Met Pilatus
        Vlak voor zijn eigen sterven.
    ‘Vader,
    twee mussen vallen niet dood zonder uw wil.
    En wij dan?
    Gaan wij ze niet verre te boven?
                        Johannes?
                        Ik?
Vader, zie, hier ben Ik,
            Ook Ik, om uw wil te doen!’
 

Maak uw keuze
Copyright Stichting de Wegwijzer
Website laten maken door Best4u Group B.V.