Heilige moeder

Lucas 8: 19-21

Heilige moeder... 

Velen verdrongen zich om Jezus.
Volgden Hem van stad tot stad
        en van dorp tot dorp.
        Ook nu weer,
                om Hem te zien,
                    Hem te horen,
                        genezing te krijgen,
                        wonderen te zien.
Maar het Koninkrijk van God
diep in het hart,
    het grootste wonder,
        Was niet te zien
        voor de massa,
            de nieuwsgierigen.
Dat was als zaad
    dat diep weggeborgen
        veranderingen meemaakt,
        Vernieuwingen,
        Vrucht draagt.
        Wat een wonder!
En zo,
terwijl velen rondom Jezus staan
        met hun neus vooraan,
                is daar plotseling onrust.
Gefluister door de rijen.
Daar is de moeder van Jezus.
    De moeder, de moeder zelf!
    Met zijn broers.
    Zij wil er door,
    maar niemand laat haar er door.
Ja, daar was ze.
Zie toch, je zult de moeder zijn van zo’n rabbi.
        Wat een eer, wat bijzonder!
        Zij had Hem toch maar voortgebracht.
        Zij had Hem toch maar opgevoed.
En dan opeens,
    schril, schel haast, en hoog boven de schare uit
                        klinkt daar:
                ‘Zalig de schoot waarin deze rabbi
                verwekt is en gegroeid is,
                zalig de borsten,
                waaruit deze rabbi gedronken heeft.’
Als de duivel dan niet via de Farizeeën,
            met geweld
            of list Hem kon verslaan,
                    monddood maken,
dan maar zo,
        door vleierij,
        door stroopsmeerderij
    de aandacht afleiden naar de moeder,
                    de moeder Gods,
                    Heilige Maagd,
                    bid voor ons!
En Jezus,
Hij doorzag de situatie,
        de eeuwen in een oogwenk.
        Zijn moeder zalig,
        heilig…
Nee, niet hier,
    dat zaad was nog niet hier gezaaid,
                tot groei gekomen,
                tot onkruid uitgegroeid.
        Want niemand,
            nee, niemand ging opzij.
            Ieder drong op naar de voorste rij.
            Ieder wilde zijn plekje behouden
                        of verbeteren.
Toen,
toen bracht men de boodschap over:
        ‘Zeg maar aan Jezus dat zijn moeder Hem wil spreken,
        en zijn broers.
        Zeg maar dat Hij thuis moet komen,
        bij zijn moeder.’
Jammer,
nu zou Hij zeker opstappen,
        hen verlaten,
        zich terugtrekken in de familiekring.
                    Privé
                    met moeder
                    en broers.
De mensen,
ja, ze maakten voor Jezus wel ruimbaan.
Hij zou zo wel gaan.
            ‘Meester!
            Uw moeder vraagt of U thuiskomt.
            Ze wacht op U.
            En Uw broers zijn er ook!’

Meer dan…
Gaat Jezus meteen weg?
De mensen om Hem heen, de kring vlak op de voorste rij
Wijkt.
Maar men snapt niet wat daar gebeurt.
Heel rustig wijst Jezus op een paar vrouwen daar op de voorste rijen
En zegt:
    ‘Zien jullie deze vrouwen hier?!
    Hier op de voorste rij!’
                        Ja, die zagen ze wel.
                        Dat was niet veel moois.
                        Dat waren me wel een stelletje.
Daar staat,
met een kleur als vuur
Maria Magdalena,
de heks van Magdala, de dorpsgek,
            van voorheen.
        Zeven boze geesten had ze gehad.
        Nu, nu stond ze hier,
            bij Jezus,
            bevrijd.
    Ja, daar was wel wat aan veranderd,
                Aan die vrouw.
En daarnaast, een beetje naar achteren nu,
                        stond Suzanna.
                    Ook al geen beste.
                    Men kende haar wel.
En naast haar
de vrouw van de rentmeester van Herodes.
Dat was helemaal een verhaal apart.
Wat een vrouw was dat geweest,
                vriendin van Herodias
                        van Salomé.
Had Herodes om haar niet Johannes onthoofd?
En nu,
deze vrouwen,
daar wees Jezus naar.
        Zien jullie ze wel?
En toen, terwijl men vol verwachting de oren spitste,
                    om niets te missen,
                toen vielen de woorden
                als zaad in een open akker.
Toen zei Jezus:
        ‘Hier, deze vrouwen zijn Mij net zo lief als
        mijn eigen moeder.
        Omdat ze mijn woorden heel diep in hun harten
                    lieten doorklinken,
                        doorwerken
                        in hun gedachten.
Ja, zo zeg Ik u:
    Ieder, die de woorden die Ik zeg
        heel diep overdenkt,
                    ze echt probeert na te leven
                in plaats van vlot na te praten,
            iedereen, die dat doet,
            is voor mij als een echte broer.
            Daar wil Ik heel vertrouwelijk mee omgaan,
            heel open,
        zoals broers onder elkaar dat kunnen doen.’
Met hen?
Zoals ze hier stonden te luisteren?
Was Maria, de moeder van deze rabbi
                niet meer dan zij?
Waren zij allemaal zo belangrijk voor Hem?
Hield Hij zoveel van hen?

‘Ja hoor’, zei Jezus,
    ‘Denk daar maar eens goed over na,
    want anders zul je nog veel horen,
        anders zul je nog veel zien,
        maar zul je er niets van verstaan.
    Dan gaat alles
        als water over spek,
        als je je niet bekeert,
                dan heb je er niets aan.’
‘Dan zal,
    als jullie je niet bekeren…’
            Weer dat nare woord ‘bekeren’,
            weer dat woord van Johannes,
                        van Jesaja:
                        ‘bekeren’
Ja, de schriftgeleerden,
    zij konden dat zelf wel invullen.
Zij kenden de schriften uit hun hoofd
            en zeker de woorden van Jesaja.
‘Dan zal het bouwland
verwoest worden tot een wildernis.’
Dat was wat anders dan zaad ontvangen
                en vrucht dragen
                in alle stilte,
                in alle rust.
‘Dan zal het zijn als bij het omhakken van die grote boom daar.’
Waren zij dat
met heel hun geleerdheid?
Heel hun tempeldienst van wet op wet?
Zou dan de afgehouwen tronk alleen goed zijn?
                    Een nieuw begin.
                    Een heilig zaad.
Wat verbeeldde die Jezus zich wel?

De discipelen, ze stonden versteld.
            Heer, Heer, hoe moet dat dan.
            Hoe komt dan uw woord
            over de hele wereld
            Als het alléén licht geeft in ons eigen hart,
                        in ons eigen leven
                        in onze eigen omgeving?
Hoe bereiken we dan de massa? De wereld? Ook ver over zee?

‘Weet je, jongens’, sprak Jezus,
‘Ik snap jullie gedachten wel en toch werkt het zo.
                    Feilloos.
                    Niet te stuiten.
Want, wat je zaait
    komt op als de grond goed is.
    Zo ook bij de mens, die Mij wil volgen,
            het komt er dan uit
            en soms honderdmaal meer,
            net als bij dat graan.
Als jullie huis,
    jullie hart licht is,
    dan merkt men dat in jullie directe omgeving,
    dan merkt ieder dat, die in jullie huis is,
                    in jullie omgeving.
            En dat werkt door,
            onherroepelijk
            intens.
                    Eén huis in het licht.
                    Twee huizen in het licht.
                    Een hele stad verlicht, huis voor
                                    Huis.
En dacht je dat een ‘lichtstad’ niet zou opvallen?
    Een stad op een berg zie je ook van verre.
                        Geloof dat maar.
                    Je zult zien, zo werkt het!’

Maak uw keuze
Copyright Stichting de Wegwijzer
Website laten maken door Best4u Group B.V.