Wat het zwaarst is

Wat het zwaarst is....    

...ZAL HET ZWAARST WEGEN

En op een van die dagen was het weer goed raak.
Jezus was nu niet op het strand,
        niet op een stadsplein,
        maar in een huis.
        En dáár
        bezochten ze Hem,
        verzochten ze Hem,
        althans dat probeerden ze,
        de schriftgeleerden.
Daar, waar Hij geen kant uit kon.
Daar sloten ze Hem in,
de wetgeleerden, de Farizeeën.
Als dat geen afgesproken werk was…
Uit alle dorpen van Galilea,
maar ook uit Judea
waren ze komen opzetten.
Ja, zelfs uit Jeruzalem hadden ze gehoor gegeven
aan de afspraak
Jezus te ontmoeten
en
Hem ten val te brengen.
Zij haatten Hem.
Hij, die alle wetten omkeerde,
    hun broodwinning aantastte,
    aanvrat, als muizen een kaaskorst.
    Hij, die de scharen,
        die de wet niet kenden
        om zich heen verzamelde
        en zo
        hun gezag aantastte.
Daar zaten ze
op de voorste rij,
breeduit.
Wat hun betrof kon de voorstelling beginnen.
Heel de geestelijke leiding was aanwezig,
            als vliegen om de stroop.
Jahweh kon gerust zijn.
Zij zouden deze oproerkraaier,
        deze geestelijke misleider
        nu wel kunnen strikken,
            kunnen vangen
            op een fout
            en dan,
        dan hadden ze geen pardon.
        dan kenden ze geen genade.
        Dan,
        Dan moest Hij sterven.
Zij kenden de schriften.
Zij kenden de wetten Gods,
        van Mozes tot Maleachi.
Maar…
Kenden ze ook de kracht van God?
        de liefde van God?
        het wezen van God?
Zo zaten ze daar.
Het huis was alleen door hen al tjokvol.
Er kon geen muis meer bij.
Wat hen betrof hoefde dat ook niet.
En de schare,
die de wet niet kende,
die genezing zocht,
die kon wel wachten,
die bleef maar buiten.
Voorlopig hadden zij Jezus in hun midden,
            zaten zij op de voorste rij.
Maar…
Jezus had met zijn Vader gesproken.
Jezus wist nu…
        hier…
        midden tussen die geleerden der wet,
                die Godgeleerden,
        Met al hun kennis van schuldoffers,
                    zoenoffers
                    brandoffers.
        Met als hun wetten en wetjes,
        geboden en verboden.
        Hier…
mag Ik laten zien dat God goed is
            voor ieder
            die gelooft.
    Hier mag ik laten zien dat God vergeeft
    op geloof,
    zonder al die offerplechtigheden,
    zonder al die goedkeuring van de tempel.
    Nu gaat het duidelijk blijken,
    wie mijn Vader is.

En zo was Jezus aan het vertellen,
terwijl de kracht van God,
Zijn Vader,
Hem doorstroomde.
        Opeens, gestommel op het dak.
        Recht boven Jezus.
        Daar valt stof naar beneden.
        Een stuk plafond wordt weggewrikt.
    Recht boven Jezus’ hoofd
    ontstaat een spleet licht,
    wordt de hemel zichtbaar,
            breder en breder
    en duidelijk zien ze dat een stuk tegelwerk
                wordt weggetild.
De Farizeeën, ze snappen hier niets van.
Wordt dit huis boven hun hoofden gesloopt?
Wie is hier zo oneerbiedig?
Wie gaf daartoe opdracht?
Kunnen ze hen niet met rust laten?
Kijk, daar gaat weer een stuk plafond.
Het gat wordt groter en groter.
Nog houdt men niet op daarboven.
Jezus is inmiddels gaan staan en kijkt vol verwachting naar boven.
            De schriftgeleerden ook,
            het stof uit hun ogen wrijvende,
            van hun mooie kleren kloppend,
                    maar ook met kloppend hart.
                    Wat wordt dit?
Jezus weet het.
Nu komt het.
Nu mag Ik iets doen
waar al deze schriftgeleerden  bij zijn.
Heel de vertegenwoordiging van het geloof der vaderen,
                van het oude verbond.

En dan,
Als het gat misschien wel twee meter in het vierkant is,
duidelijk zie je de zware tegels van de dakbedekking,
die opzij werden gelegd
naast het gat.
Dan,
Dan verschijnen vier gezichten in dat gat.
            Vier hoopvolle
                stralende,
                maar ook bezwete
                en besmeurde gezichten.
En Jezus ziet het
En lacht in zichzelf.
    Hij ziet wel wat deze mannen beweegt.
    Hij ziet
        hun diepste gedachte,
                verlangen – vertrouwen,
                geloof.
En dan opeens,
dan wordt er een matras over de rand geschoven.
De schriftgeleerden,
            ‘Pas op.’
            Ze worden bang,
            dringen naar achteren.
            Pas op, anders krijgen ze het op hun hoofd.
    Ja, nu zijn zij het,
    die geen kant meer uit kunnen.

Een matras,
voorzichtig hangt het daar boven hun hoofd.
En zie je hoe het doorbuigt?
Daar ligt vast iemand op.
            Pas op dan toch.
            Dit is levensgevaarlijk gedoe,
            daar boven hun hoofd.
Maar de mannen op het dak,
ze geven elkaar aanwijzingen.
            Rustig, voorzichtig
            daalt de matras.
    Inmiddels verschijnen overal gezichten
    rondom dat gat
    op het dak.
De mensen, zij zijn het dak opgestormd,
    achter de matras aan.
    Ze hebben een handje geholpen.
    Dit willen ze wel meemaken.
    Niets hiervan missen.
Op hun buik liggen ze, op hun knieën,
                voorover gebogen
                om alles te zien,
                    alles te horen.
Wat zullen we nu dan beleven, denken de Farizeeën.
We kunnen niet weg,
        niet ongemerkt wegglippen.
        We zitten in de val.
                Als ratten in de val.
Want buiten heeft de schare lucht gekregen van wat
er ging gebeuren.
Een lamme op een bed het dak op
        en door het dak naar beneden.
        Heb je ooit zoiets meegemaakt?
O ja,
ze hadden wel gemerkt dat Jezus
nu onbereikbaar was voor hen.
Ze hadden wel gemerkt,
dat ze bij de deur weggestuurd werden
            door strenge schriftgeleerden.
            Nu was het hun beurt.
Ze hadden ze wel zien binnengaan
            met hun toga’s en kwasten,
            hun leiders.
Maar nu,
nu wilden ze geen moment missen.
Wat hier gebeurde
had niemand kunnen vermoeden,
            verzinnen.
            Dit was hun kans.
En ze drongen op voor de ramen,
            voor de deur,
            door de gangen.
    Ze drongen op op het dak.
    Kom mee,
    En ze verdrongen zich dicht om het gat
                    daar in het dak.
En daar stond Jezus
Heel rustig.
Om Hem de kring geleerden der wet,
            opgeduwd door de binnendringende mensen.
    Voor Hem,
    op de grond inmiddels,
    het matras
    met daarop een mens,
            een lamme mens.

En overal op het huis,
    boven Hem op het dak,
            mensen,
            mensen,
            mensen.
Toen, toen er niets meer gebeurde,
    toen het laatste stof
    door het dak
    naar beneden was gedwarreld,
toen,
toen zei Jezus:
        ‘Mens, je zonden zijn je vergeven.’
Wat?
De schriftgeleerden konden hun oren niet geloven,
            hun harten bonsden in hun keel.
Wat zei die rabbi daar?
Zomaar.
Alsof het niets was.
Zonder dat Hem dat gevraagd werd…

- Uw zonden zijn u vergeven? –
Deze man kwam toch niet hier
om vergeving van zonden?
Daarvoor moest je toch naar de tempel?
                De priesters?
Wat bezielde die Jezus wel,
        die godslasteraar.
Zongen ze niet in hun tempelzangen
        nu al eeuwenlang:
    ‘Die al uw ongerechtigheid vergeeft,
    die al uw krankheden geneest’?
Was dat niet de lofzang op Jahweh,
                de God der Goden?
                de Heer der Heeren?
        Was Hij niet de enige,
        die mocht en kon vergeven?
        Maar dan moest je toch eerst offeren.
                    Had Mozes hun dat niet geleerd?
Wat verbeeldde die Jezus zich wel.
Vergeving der zonden.
Hier!
Zonder offers.
Zonder altaar.
Zonder priesters.
Hun hele tempeldienst kraakte voor hun ogen,
            stortte neer
            als een in puin stortend huis.
Ademloos hadden de mannen op het dak
toegehoord, toegekeken, meegeleefd.
Wit van woede,
onder het stof
stonden daar de geleerden der wet.
        Machteloos.
En Jezus,
Hij wist wel wat ze dachten.
Wie zou dat niet door hebben.
    Het stond te lezen in hun ogen.
    Op hun van woede verwrongen gezichten.
Hij sprak hen aan,
    direct en recht op de man af.
En,
zodat ieder het kon horen
vroeg Hij:
    ‘Zeg me nu eens wat het zwaarste is:
    zonden vergeven
    of
    deze lamme mens weer laten lopen?’
Ja,
dat wist men wel.
Dat hoefde je niet te vragen.
Een lamme laten lopen, dat was niet niks.
Dat was veel moeilijker.
    Een veel zwaarder karwei
    Dan alleen maar te zeggen:
                ‘Je zonden zijn je vergeven.’
‘Zal Ik jullie nu eens tonen,
dat Ik macht heb
om zonden te vergeven?’

De wetgeleerden,
ze dachten dat ze door de grond gingen.
        Ze wilden wel door het dak vliegen.
        Ze voelden,
        dit gaat mis.
        Nu,
        Voor ’t oog van al die mensen.
‘Wel’, sprak Jezus,
‘opdat jullie zullen weten,
        ja jullie, met al je offerdiensten,
            jullie, met al je oude wetten,
                met al je lasten, die je oplegt,
        ja jullie,
        opdat jullie weten zullen,
dat de Zoon des mensen,
dat Ik,
zonden kan vergeven,
    hier op aarde,
    zal Ik nu het moeilijkste ook doen.
            Het zwaarste karwei.
En toen,
zomaar zonder te waarschuwen klonk het:
            Sta op man,
            neem je bed op
en breng het naar huis.’
Geen poespas.
Niets.
Gewoon opstaan en wegwezen.
    De deur uit.
    Het leven in.
En daar, voor aller oog stond de man op.
Hij pakte zijn matras,
rolde dit op,
legde het op zijn schouder,
            Jezus hielp nog even het goed te leggen,
            in evenwicht,
            ja, zo lag het goed,
        en daar ging hij,
        de man.
        Zomaar naar de deur,
        zoals Jezus zei.
        zomaar de gang door.

Ja, nu was daar wèl ruimte,
Nu kon je er wèl door.
De mensen, ze weken terug.
Vol ontzetting.
Vol ontzag.
        Hij, hun rabbi, Jezus,
        verloste de lamme
            van zijn verlammende ziekte.
        Verloste hen
            van de verlammende tempeldienst.
            van al die lamme wetten,
                die offers,
                die plichten,
                die geen vreugde brachten.
                Geen vrede.
                Geen rust.
En Hij…
    Hij vroeg niet eens om een dankjewel.
            Niet om een getuigenis
            ter ondersteuning van de boodschap,
            ter ere van zijn Vader,
                    zijn Zender.
Welnee!
Jezus had gezegd: ‘Loop maar
                naar huis.
                Opnieuw.
                Heerlijk.
            Loop maar, dat is de beste reclame
                        de grootste eer
                        voor God.’
Toen de lamme met zijn matras op straat verscheen,
toen liet men hem door.
        Ja, ook daar.
        Maar toen,
        toen was er geen houden meer aan.
De massa brak los.
Als een orkaan.
Als woeste buffels van Bazan.
Ze juichten en dansten en verheerlijkten God.
                Wat goed!
                Wat goed is God.
                Wat goed is God voor ons!
        God is goed voor ons, we geloven het!
        Zonder al die wetten
        wil Hij vergeven, ons!
            Genezen, ons!

            ‘Hij die onze ongerechtigheid vergeeft,
            Hij, die onze krankheden geneest’
klonken de beurtzangen bij reidans,
                tot diep in de nacht
                over straten en pleinen.
En de schriftgeleerden,
tandenknarsend gingen ze heen,
dodelijk beangst
om de ongelooflijke dingen,
die ze gezien hadden,
Waar ze zichzelf
        met de neus bovenop gedrukt hadden,
        als een kat op het spek.
        Ongelooflijke dingen.
        Ja,
        want zij geloofden er geen barst van
        dat God goed was.
            Dat zou niet best zijn
            voor hun baantje,
            de tempeldienst.

 

Maak uw keuze
Copyright Stichting de Wegwijzer
Website laten maken door Best4u Group B.V.