Boter bij de vis

Boter bij de vis...

Hij was er weer,
        Jezus van Nazareth.
        De man,
        die je blij maakte tot diep in je hart.
        Die de zon deed stralen
                    in je ogen,
                    over de velden,
                    over het meer,
                        de bergen!
‘Mensen, kom mee.
Hij is er weer,
Jezus.’
                Zo drongen de scharen op,
                naar de voorste rij,
                om geen woord te missen.

‘Daarom zeg Ik u,
weest niet bezorgd over uw leven,
wat u zult eten of drinken
of over uw lichaam,
om het te kleden.’

‘Heb jij gehoord waarom? Ik kom net aan.’
‘Ja, maar stil, luister,
        ik zal het je straks vertellen.’
Hoor, wat Hij nu zegt:
‘Ziet naar de vogels in de lucht.
Ze maaien niet,
ze zaaien niet
en toch voedt mijn Vader ze.’

Wat? Zou God de vogels voeren?
    Als een Vader?
    Jahweh?

‘Bent u niet meer waard
dan duizend vogels?
Nou… waarom dan nog bang zijn
            of bezorgd?

De mensen,
ze luisterden ademloos.
Ze drongen op, van de achterste rijen naar voren.
Jezus, ze wilden Hem zien,
            Hem horen,
            Hem aanraken,
            door Hem aangeraakt worden,
heel diep in hun hart,
        in hun leven.
Zo moest Jezus steeds verder naar achteren,
tot Hij niet verder kon,
tot Hij met Zijn rug tegen de muur,
    met Zijn voeten in het water stond.
Maar,
daar op het strand,
waar de duizenden nu op Jezus aandrongen,
zag Jezus
twee scheepjes,
twee vissersbootjes, zo half in het water
                half op het strand geduwd.
Eén ervan was van Simon,
waar Hij laatst nog geweest was.
waar Hij diens schoonmoeder beter gemaakt had.
            Ze zat daar aan boord
            en luisterde naar Hem.
Eén wenk was voldoende.
Eén vragende blik
en Jezus kan in dat bootje klimmen,
        terwijl Simon het een eindje afduwt
        van het strand los,
        los van de massa.
En zo,
vanuit dat schip
gaat Jezus verder, met de mensen te vertellen
            wie zijn Vader is.
    Zomaar, van tussen de visnetten.
    Zomaar, zonder franje,
            zonder preekstoel of klankbord,
            zonder podium of microfoon.

Jezus kiest gewoon een boot,
    een stapel netten,
    dingen van de dag,
    en pakt daarin de kans die Hij ziet
    om de schare indringend,
            onvergetelijk,
            te leren
            wat Hij
            wil.
Want, terwijl de duizenden opdringen,
                toekijken,
                hun oren spitsen om niets te
                missen,
                zegt Jezus:
‘Simon, steek eens af naar diep water!
Zet daar eens je netten overboord om te vissen!’

Wat, nu…
    gaan vissen?
    terwijl de zon bijna op het heetst is?
    Bezopen is dat.
    Waanzin.
Nu?
    ‘Heer… we hebben de hele nacht gevist,
    keihard gewerkt.
    (en tussen twee haakjes niets gevangen.)
moeten we nu afsteken naar diep water,
            afgaan voor de schare,
            voor gek staan?
Heer, de massa zal ons uitfluiten,
                uitlachen,
                U bespotten.’
Ja, de mensen,
ze staan versteld daar op dat strand.
Ze horen Jezus Simon opdragen om te gaan vissen
en voor ze erover kunnen praten
zien ze
dat die ruige visserman
precies doet wat die rabbi zegt.
Zie je dat…
    Hij die verstand heeft van vissen,
    die hun plaats vaak van vis voorzag,
    de leider van hun vissersvloot,
    hij gaat… zie je dat…
            op bevel van Jezus.
En zo, terwijl de schare langs het strand opdringt,
het water inloopt
om niets te missen van dit merkwaardige schouwspel,
zetten Simon, Jacobus en Johannes de netten overboord.

Maar dan,
    wat is dat…
    Nog zijn de netten maar net onder water
    of het scheepje begint te schommelen.
    De mast zwaait wild heen en weer.
                Nog eenmaal terug
                        en dan,
                dan gaat het schip schuin,
                        nog schuiner
                tot het bijna omslaat.
Kijk toch.
Wat is daar aan de hand.
Het vissersbootje slaat zo meteen nog om!
De mannen,
        ze rukken aan hun netten.
        Ondertussen
schreeuwen ze om hulp
        naar het andere bootje.
        Dat steekt af en roeit snel naderbij.
Daar,
voor het oog van de duizenden
            halen ze op…
            nee,
            geen monster,
            geen walvis,
            maar duizenden vissen.
Over de stranden,
over het water en de bergen
schalt een gejuich, het gejubel der mensen.
            Vis… vis… vis...
            Overvloed.
Het lijkt wel of de twee bootjes zullen zinken.
Het water staat tot de rand.
En zo,
heel voorzichtig, komen de bootjes naar het strand.
Waar anders de visvangst het levensritme bepaalt,
het gaan en komen van de massa
            naar de markt,
            de vismarkt,
daar is nu alles ontregeld.
Mensen…vis,
er is vis,
veel vis.
Leven in overvloed.
    Zorg dat je er bij komt.
    Hier valt een extraatje te halen.
    Hier is overvloed.
En de massa,
juichend, met hun kleren boven hun hoofden zwaaiend,
lopen ze het water in
om als eerste bij de boten te zijn,
                die langzaam,
                zwaar beladen,
                zodat ze bijna zinken,
                weer naar ondiep water
                terugkeren.
Simon heeft het niet meer.
Hij heeft het Spaans benauwd,
        Zijn Heer, Zijn meester,
        dat is de Zoon van God.
        Als die de vissen zelfs ziet in het diepe water,
        dan ziet Hij ook
        wat er leeft, diep in zijn hart.
‘O Heer’,
roept hij, terwijl hij de netten de netten laat
en zomaar tussen al die glibberige vissen
op zijn knieën valt,
‘O Heer, ga uit mijn hart,
        kijk niet naar de troep
        want ik ben een ruige visserman,
                een zondig mens.’

En Jezus,
Zei die: ‘Ja Simon, eigenlijk heb je wel gelijk,
    ga eerst maar eens naar een klooster,
                naar een bijbelschool,
    dan zal ik wel eens weer zien
    of Ik je kan gebruiken
    en zoja,
    hoe
    en
    waar’?
Welnee!
Hoor,
terwijl de massa opdrong,
            de boodschap vanuit het schip
            van moment tot moment gevolgd had,
            klonk heel duidelijk
            de stem van Jezus:
    ‘Zeg Simon, wees maar niet bang.
    Voor al deze vis zul je straks veel geld kunnen vangen,
    dan ben je in één keer binnen.’

Ja, dat zou je denken, hè?
De schare dacht dat.
Wat een rijkdom.
Wat een geld.
Veel vis - veel volk -  dus veel geld.
En de mensen zouden hun geld graag geven
aan Jezus, aan Simon,
in ruil voor de vis.
‘Boter bij de vis.’
        Maar dàt zei Jezus niet.
        Hij zei:
        ‘Simon, wees maar niet bang.
        van nu af aan,
        nu
meteen
ben je goed genoeg
voor Mij
om Mij te helpen
mensen te winnen,
mensen te redden,
mensen op te halen uit hun diepe ellende,
zoals je net deze vis ophaalde
uit het diepe duistere water.
    Als je maar altijd doet net als zo-even.
    Als je maar nooit eigenwijs bent
    en op je eigen inzicht steunt.’

En zo kwamen ze ondertussen aan wal.
De mensen?
Zij verwachtten dat Simon het wel even zou organiseren.
Hij, hun leider,
de grote visserman.
Hij had wel vaker de visvangst
            bij afslag verkocht op het strand.
Maar nu…
Vol verbazing wijkt de schare terug.
Hoor wat hij zegt, is hij gek geworden?
            Weet hij wel wat hij doet?
            Is hij niet bij zijn hoofd?
Hoor:
    ‘Mensen, verdeel de vis maar.
    Laat ieder maar naar behoefte nemen.
    Deze vis,
    neem ze maar mee naar huis.
    Jullie krijgen ze cadeau van onze meester.’
En terwijl zo het gejuich aanzwol
uit duizenden kelen
glimlachte Jezus naar Simon.
            ‘Kom maar,
            kom maar mee,
            want hier zijn verdere woorden
            overbodig.’
Ja, hier was men voorlopig nog niet over uitgepraat.
‘Gaan jullie ook mee?
Jullie ook, Jacobus en Johannes?’
En zo,
zonder een cent te vangen,
met de visschubben nog in hun haren,
verlieten ze de bootjes,
de vis.
Maar Jezus,
Hij gaf ze boter bij de vis:
            Heel diepe vreugde,
            grote blijdschap
            in hun hart,
            zekerheid:
Zij mochten mee met de Meester,
    op stap
    om de duizenden te winnen voor Hem,
            te redden uit de diepten
                    van nood.








                    

Maak uw keuze
Copyright Stichting de Wegwijzer
Website laten maken door Best4u Group B.V.