Geen houden meer aan

Geen houden meer aan...

Men luisterde graag naar Hem.
Als Hij sprak, zat de synagoge vol,
        tot de nok toe vol.
    Ja, dat voelde men:
    Hij sprak niet zomaar,
    vanuit zijn studie, zijn kennis,
    nee,
    Hij sprak vanuit een beleving,
    met gezag.
    Daar had je wat aan. De mensen,
                ze hingen aan zijn lippen.
                de mensen,
    ze openden hun hart,
    voor Hem.

Dan opeens,
gestommel, geschreeuw.
Stoelen worden omver geworpen.
Daar midden in de synagoge,
voor aller oog,
staat woest en wild een man.
                Ja, ze kennen hem wel.
                Zielig ziek is hij.
                Eigenlijk niet normaal meer.
Wild gebarend
schreeuwt daar iemand:
            ‘Ha, ha…
            Jezus van Nazareth,
            wat kom jij hier doen?’
Ja, Jezus kwam van Nazareth,
Dat dorpje met rabauwen.
Hoe kan daar nu iets goeds vandaan komen.
Ja, daar was Hij grootgebracht.
Ja, de mensen hadden het wel gehoord:
Ze hadden Hem daar
        willen doden.
        Men pikte Hem daar niet.
        Hij kon, wat de mensen daar betreft ,
        doodvallen.
Ja, daar kwam Hij vandaan,
        van Nazareth.

‘Jezus van Nazareth,
ben je gekomen om ons te dumpen?
            te verdelgen?’
        Dat schreeuwde die man,
        nee, dat schreeuwde de duivel
        in die man,
        Want, die boze geest
        was bang.
        Doodsbang.
En ging Jezus terugschelden?
Ging Hij zeggen:
        ‘Wat je zegt doe je zelf’?
        ‘Jij verdelgt deze man.
        Jij ruïneert zijn geluk!
                zijn gezondheid!
                zijn lichaam!’?
Hoor, daar ging de man verder.
Terwijl ieder zich afvroeg
hoe loopt dit af:
        ‘Ik weet wie Jij bent.
        Jij bent de Heilige Zoon van God.’
Geraffineerd!
De mensen konden nu zeggen:
        ‘Zie je wel,
        zo’n bezetene, zo’n gek, zo’n waanzinnige
                        zegt het
                        zelf.
                        Het is ook waanzinnig.
Het is ook te gek, dat die timmermanszoon,
            die Jezus van Nazareth
            Gods Zoon zou zijn
-    godsdienstwaanzin -  dat heeft Hij.
Opgeborgen moet Hij worden, net als deze waanzinnige man.’

Maar,
dan is het genoeg.
Zo, midden in het tumult,
        deze beroering van gedachten,
                    van gevoelens
staat Jezus.
Rustig maar zeer beslist trad Hij op:
            ‘Houd je mond’
ja, dat kon je nu wel zeggen,
maar men wist, dat dat niet hielp.
Deze man luisterde naar niemand.
Deze man was voor geen rede vatbaar.
        Hij zou zeker zijn mond niet houden.
        Zeker niet nu,
        nu hij eenmaal door alles heen
        daar stond.
        Op van de zenuwen.
        Nat van het zweet.
Maar Jezus wist wel ,wie Hij het zwijgen oplegde.
Niet die man,
maar die geest, die in hem sprak.
En toen de man abrupt zweeg,
            als verstijfd daar stond,
ging Jezus verder.
Nee, het was Hem niet genoeg
    dat de man alleen maar rustig was
    tijdens de dienst,
    geen mond meer open deed.
Nee, Jezus wilde
        vrijmaken,
        genezen
        deze stakker.
Zonder enige aarzeling sprak Jezus de boze geest aan:
-    Vaar uit van deze mens –

Vaar uit?
Kon je een geest gebieden een mens te verlaten
                alsof het een hond was
                die je de deur wees?
Vol stomme verbazing
wachtte het volk
af…

En toen, toen viel de man neer,
    wild slaand met zijn armen en benen,
    met rollende ogen en schuim op de mond.
Maar toen hij daar zo lag,
        op de vloer,
        gevloerd voor Jezus,
        toen had Jezus alle macht
        in hemel en op aarde,
        toen had Hij
        de touwtjes vast in handen.
Zonder dat de boze geest de man iets kwaads kon doen,
moest hij hem loslaten,
wegwezen,
    als duister voor de dageraad.
Jezus greep de man bij de hand
en richtte hem op.
Nu, geheel rustig, stond hij daar.
            Vrij,
            bevrijd van de kwelgeest.
De mensen,
verbazing greep hen aan.
wie is deze man,
deze Jezus,
dat Hij zelfs boze geesten gebiedt
            dat deze Hem gehoorzamen,
            als bange wezels.
Toen ieder van de eerste schrik bekomen was,
stond Jezus op
en ging met Simon mee,
naar diens huis.

Maar toen ze thuiskwamen was daar de schoonmoeder
van Simon, doodziek.
    IJlend van koorts lag ze in bed.
‘Mag ik wel eens naar haar toe, Simon?’
        vroeg Jezus,
        ‘Ja, ga maar mee met mij,
        dan zul je zien
        wie hier weer
        de oorzaak
        is.’
En Simon, nog vol van het gebeurde in de synagoge
zag Jezus gaan
naar het bed van zijn moeder.
Daar stond Hij.
Vlak bij het kussen.
Voorzichtig legde Hij Zijn hand op de gloeiende slapen
En toen, daar in die koele stilte van dat slaapvertrek,
daar bestraft Jezus de koorts.
        Simon kon zijn oren niet geloven.
        Koorts,
        temperatuursverhoging,
        bestraffen?
        Was daar dan een wetteloze
                aan het werk?
                Zonder recht van spreken?
Kon je een koorts bestraffen, alsof dat een mens was?
Maar,
tot zijn veel grotere verbazing
slaakte zijn schoonmoeder een diepe zucht,
sloeg de ogen op,
glimlachte naar Simon,
           naar Jezus,
            en toen, toen kwam ze overeind,
            fit
            om er uit te komen,
            om Jezus en zijn vrienden
            te eten te geven.
Het duurde echter niet lang,
of daar werd het druk in de straat.
Eerst liepen de mensen wat heen en weer voor de deur van Simon,
maar weldra riep men Simon,
        riep men Jezus.
        Als een lopend vuurtje was het door de
        stad gegaan:
        Het genezingswonder
        van de ochtenddienst.
Mensen, Hij, die zo mooi kan spreken over genezing,
                        verlossing,
                        bevrijding,
Hij spreekt er niet alleen over,
Nee! Geen woorden alleen,
    maar daden doet Hij ook!
            Kom mee,
            naar Hem toe.
            Zul je zien,
            zul je het beleven. Hij geneest
                        zelfs bezetenen!
En zo gebeurde het,
dat heel Kapernaüm in rep en roer kwam.
Van overal kwamen groepjes mensen:
‘Ga je mee, naar het huis van Simon?
Daar is Jezus.
En Hij geneest. Ja, ook jou.
            Kom op.
            Ja, mij.
            Ja, ook jou.’
En allen brachten hun zieken daar naar toe.
En toen de avond viel,
de zon onderging,
het donker werd,
kwam Jezus naar buiten,
        om licht uit te stralen
        in de levens van mensen.
        Licht en leven,
        verlossing en genezing.
De hele nacht ging dit door.
Overal kwamen ze vandaan,
de zieken,
de kreupelen,
de demonisch bezetenen.
En Jezus ging rond en maakte Zijn woord waar,
                    het woord van Zijn
                    Vader.
Overal ging gejuich op. Overal richtten de mensen zich op,
genezen, rustig, hersteld.
Zo werkte Jezus die hele nacht
            onvermoeibaar,
            tot het dag werd
            in vele levens,
            tot de zon opkwam.
Toen trok Hij zich terug.
Geen zieken werden meer aangevoerd.
Geen handen strekten zich meer hulpvragend naar Hem uit.
Overal was vreugde,
        gejuich,
        blijdschap.
En Jezus,
ging Hij de dankjewels innen?
        Ging Hij een collecte houden
        voor de kosten
        of om een nieuwe genezingscampagne
        te organiseren?
Nee.
Hij trok zich terug naar een eenzame plaats
om nu zelf opbouw en versterking te ontvangen.
Heel dicht bij Zijn Vader,
weg van de mensen,
wilde Hij alles nog eens rustig met Hem bespreken,
                in de stilte van de bergen.
Maar de mensen,
zij hadden Hem ontdekt,
hun gevierde spreker,
hun geweldige geneesheer.

‘Zullen we Hem vragen om hier te blijven?
Zullen we Hem tegenhouden,
    als Hij weg wil gaan?
    We zullen Hem alles geven wat Hij wil,
    als Hij maar hier blijft,
            bij ons, ons, ons.’
‘Bij jullie alleen?
Nee mensen – tot ziens.
        Ik moet nog aan vele anderen
        vertellen
        van het Koninkrijk van God.’
 

 

Maak uw keuze
Copyright Stichting de Wegwijzer
Website laten maken door Best4u Group B.V.